یکی از مواردی که در جامعه ایرانی توجه پزشکان و روان شناسان را به شدت به خود جلب کرده، آمار رو به رشد جراحی های زیبایی مخصوصا جراحی بینی در میان زنان ایرانی است. به ویزه مقایسه این آمار با کشور های دیگر براین نگرانی ها می افزاید. بعضی از روان شناسان برای توجیه این مسئله می گویند چون زنان ایرانی به علت نوع پوشش اجباری، فقط قادر به نشان دادن زیبایی چهره خود هستند، زیبایی چهره برای آنها اهمیت بیشتری پیدا گرده و این آنها را به سمت جراحی های زیبایی بینی سوق می دهد. اما به نظر من بالا رفتن تعداد این جراحی ها در پسرهای ایرانی می تواند ناقض این سخن باشد.

البته به نظر من خیلی از افرادی که خود را به دست جراحان زیبایی می سپرند، بیشتر از جراحی پلاستیک به روان شناس نیاز دارند. در واقع خیلی از آنها بیشتر به علت های روانی از ظاهر خود ناراضی هستند. افزایش اعتماد به نفس شاید بتواند بیشتر مشکل آنها را با ظاهرشان حل کند.

ولی فکر می کنم پزشکان و کسانی که از بالا رفتن آمار جراحی بینی در ایران نگرانند و این آمار را با کشور های دیگر مقایسه می کنند نیزدر اشتباهند. چون ایرانی ها و شاید کلا خاور میانه ای ها، به علت فیزیک چهره خود بیشتر دارای انواع بینی های بزرگ، گوشتی، استخوانی و قوزدار هستند. یک نگاه به حجاری های تخت جمشید نیز این نکته را بیشتر ثابت می کند که ایرانی ها از عصر باستان دارای بینی های عقابی و بزرگ بودند! در حالی که سایر نژاد ها کمتر این مشکل را دارند(نژاد زرد آسیایی اغلب بینی های خیلی کوچک، نژاد سیاه بینی های پهن اما کوتاه، سفید پوستان اروپایی بینی های عروسکی سر بالای مورد پسند دختر خانمهای ایرانی، و...دارند).  

بنابراین شاید نتوان گفت علت مبادرت زنان و دختران ایرانی به جراحی بینی توجه بیش از حد آنها به ظواهر و ناشی از نوعی وسواس است. شاید حتی مقایسه آمار ایران با سایر کشورها نیز صحیح نباشد. شاید چون آنها احتیاج کمتری به جراحی بینی دارند کمتر این کار را می کنند، نه چون کمتر به ظاهر خود اهمیت می دهند!