حرف هایی برای نگفتن

یادم می آید قبلاها، یعنی قبلا هایی که ایران بودم(!) کمتر پیش می آمد در خیابان با دقت به مردم نگاه کنم یا به ظاهر مردم خیلی توجه کنم، کلا تماشای مردم سرگرمی جالبی به نظرم نمی  رسید و این کار تا حدودی هم خاله زنکی تلقی می شد. ولی به چند دلیل اینجا دیدن افراد و ظاهر و سر و ریختشان بسیار جالب و سرگرم کننده است!

 

اول اینکه در ایران معمولا ظاهر مردم کم و بیش یکسان است. یعنی وقتی یک جور مانتو یا شلوار و روسری مد می شود به ندرت می توانی کسی را در خیابان ببینی که چیزی به جز این پوشیده باشد. دوم اینکه در ایران به جز ایرانی، تنها نژاد دیگری که می دیدیم افغانی ها بودند، و به جز آنها بقیه همه ظاهر متحد الشکلی داشتند!

 

در کانادا، که خودشان آن را موزاییکی از فرهنگ ها می دانند، نژادها و قومیت ها مختلفی در کنار هم زندگی می کنند و دیده می شوند، که دیدنشان در بدو ورود برای من خیلی جالب بود، سیاه ها، زرد پوستان آسیایی، هندی تبارها، سفیدهای اروپایی، عرب و خاور میانه ای، و تک و توک هم سرخپوست.

در این کشور هر کسی می تواند لباس مورد علاقه خود را بپوشد و این تنوع البسه نیز به نوع خود جالب توجه است، مخصوصا که بر اساس طبع افراد و گرمایی و سرمایی بودن آنها تنوع از پالتو پوست های خیلی کلفت، تا تاپ و شلوارک و دامن های کوتاه و خیلی کوتاه، متغیر است. لباس پوشیدن آنها دامنه وسیعی از خیلی رسمی، کت و شلوار، یا کت و دامن، تا شلوار تریکوی خواب و دمپایی لاستیکی توالت، را می پوشاند.

اینجا خیلی از افراد در نقاط مختلف بدنشان خالکوبی یا تتو دارند. این تتو ممکن است یک گل یا پروانه کوچک سیاه رنگ در پشت کمر یا پائین ساق پا باشد یا یک نقاشی شلوغ و رنگ و وارنگ مثل باغچه یا طرح یک اژدها در تمام سر و صورت و سینه و بازوها.

خیلی از افراد هم جاهای مختلف بدنشان را سوراخ کرده اند و اشیای گوشواره مانند گذاشته اند. از قسمت های مختلف گوش و دماغ و لب بالا و چانه و زبان گرفته تا ابرو و ناف و بین سینه ها.

تتو داشتن یا حلقه و میخ به قمست های بدن خود وصل کردن در هر گروه سنی و جنسی و نژادی و تحصیلی دیده می شود. یک مرد بسیار متشخص و تحصیل کرده و استاد دانشگاه هم ممکن است روی ابروی خود حلقه داشته یا یک زن خیلی با شخصیت و دارای شغلی مهم روی کتف خود تتو داشته باشد.

هیکل های افراد هم خیلی متفاوت و البته تا حدودی به نژاد آنها بستگی دارد. زردپوستان خیلی کوچک جثه و سیاهان خیلی هیکل درشتند. در بین سفید پوستان هم افراد چاق و خیلی چاق زیاد دیده می شود. به روایت آمارها، 46% مردم اتاوا مبتلا به بیماری چاقی یا اوبسیتی هستند.

مدل موهای افراد هم خیلی متفاوت و جالب توجه است. خیلی ها دو طرف سرشان را می تراشتند و وسط آن را بلند می کننند. خیلی از سیاه پوست ها هم موهایشان را به اصطلاح چل گیس می کنند یا به صورت جاروی زمین شوی در می آورند. خیلی ها هم موهایشان را رنگ های نامتعارف مثل سبز و صورتی و بنفش و قرمز می کنند. زن محجبه هم در خیابان به وفور دیده می شود.

 

فکر می کنم خوبی چنین جامعه ای، و فرق آن با جامعه ایرانی، این است که هیچ کس در آن به چشم نمی آید، و هیچ کس در مورد کسی قضاوت نمی کند.

نوشته شده توسط کاکتوس در 1:53 |  لینک ثابت   •