حرف هایی برای نگفتن

با نزدیک شدن انتخابات بار دیگر بحث شرکت یا عدم شرکت در انتخابات داغ شده است. و باز هم مثل همیشه عده ای که تعدادشان رو به تزاید است معتقد به تحریم انتخابات و عدم شرکت در آن هستند. به این گروه بر خلاف گروه دیگری که هر نوع شرکت در انتخابات را وظیفه ای شرعی دانسته و در هر شرایطی خود را موظف به رای دادن می کنند٬ از نظریه پردازان مکتب "باکلاسیسم سیاسی" هستند. یعنی هر نوع عدم شرکت در انتخابات را باکلاسی به حساب آورده و به تمیز بودن صفحات شناسنامه شان افتخار می کنند. آنها با افکار دایی جان ناپلئونی خود معتقدند خانمی فقط سوپاپ اطمینانی بود که طول عمر نظام را افزایش داد و انتخاب مجدد احمدی نژاد راه سقوط رژیم را ساده تر و سریع تر می کند. آنها از این نکته غافل اند که احمدی نژاد با سرسپردگی به هسته اصلی نظام و انجام موبه موی منویات بخش توتالیتر حکومت و قرار دادن کشور در شرایط جنگی٬ تنها در جهت تثبیت هر چه بیتشر نظام گام برداشته و انتخاب مجدد او کارهای نیمه تمامش را در جهت ثبات هر چه بیشتر وضعیت کنونی رژیم نابودی کشور و قلع و قمع مخالفان٬ تمام خواهد کرد و آخرین تیشه هایش را نیز به ریشه های این مرز و بوم خواهد زد. کسانی که به نابودی رژیم در اثر انتخاب مجدد احمدی نژاد امیدوارند در واقع از غرق شدن خودشان در اثر شکستن این کشتی غافلند٬ و دادن این اجازه به حاکمیت برای بیرون آوردن مجدد او از صندوق های رای٬ ثبات هر چه بیشتر نظام و نابودی هر چه بیشتر مردم را تسریع کرده اند. بنابراین به عقیده من تنها و تنها یک دلیل برای شرکت در این انتخابات ضروری است:

نباید احمدی نژاد بار دیگر رئیس جمهور شود!

نوشته شده توسط کاکتوس در 18:27 |  لینک ثابت   •