یکی از برتری های بلامنازع کشور کانادا، نسبت به ایران، "گردش آزاد اطلاعات" است. این عبارت را می توان به گونه های مختلفی تعبیر کرد. اما اولین تعریفی که به ذهن می رسد، نبودن مزاحمی به نام فیل-ترینگ، بر سر راه تبادل اطلاعات است. این ویروس ارتباطی، که دامنه اش همچون دامنه تحمل حاکمان ایران، روز به روز تنگ تر می شود، طیف وسیعی از سایتهای خبری و اطلاع رسانی، و سایت هایی با محتواهای سیاسی اجتماعی را در بر می گیرد و هدفش مجبور کردن افراد به استفاده از تنها منابع اطلاع رسانی مورد پسند حاکمان است. منابعی که قبلا بارها از فیل-ترهای سانسور و خودسانسوری عبور کرده اند. البته سایت ها و نرم افزارهای فیل-تر شکن نیز این روزها به سهولت در دسترس همه قرار دارند و کمتر کسی است که از آنها استفاده نکند، ولی با توجه به محدودیت های آنها، و با توجه به پایین آمدن سرعت دانلود، خیلی از افراد ممکن است عطای آن را به لقایش ببخشند و باز مجبور به استفاده از منابع خبری محدود و مطابق میل حاکمان گردند.

البته مفهوم عبارت "گردش آزاد اطلاعات" صرفا به وجود یا عدم وجود فیل-ترینگ بر نمی گردد. فاکتورهای دیگری نیز در آنچه نامش را "دموکراسی اطلاعات" نامیده اند دخیل است. از جمله سرعت اینترنت، و امکانات استفاده از آن که در ایران به شدت پایین است. بخشی از این مسئله به نبودن تکنولوژی کافی برمیگردد، ولی با توجه به اینکه کلا تکنولوژی، برای بازار ایران، کالایی وارداتی است، گویا حاکمان از قصد می خواهند جلوی ورود تکنولوژی های برتر ارتباطاتی را به کشور بگیرند. عدم وجود خطوط پرسرعت اینترنت و خطوط سراسری ارتباطی قوی ، بالا بودن نسبی هزینه های خرید کارت اینترنت و اشتراک ماهانه ADSL، از جمله موانع پیش روی مردم، در استفاده از فن آوری ارتباطات است. به عبارت دیگر، جلوگیری از ورود تشکیلات اینترنت پر سرعت، دست در دست فیل-ترینگ، دسترسی مردم به اطلاعات را محدود و محدود تر می کند. (این جمله را خودم یک بار چند سال پیش در یکی از روزنامه ها، از قول یکی از مسئولین وزارت ارشاد خواندم که "نباید اینترنت پر سرعت در کشور به وجود آید چون اگر مردم به اینترنت پر سرعت دسرسی داشته باشند فیلم های پورنو دانلود می کنند.")

یکی ازمباحث خیلی جالب پیرامون این مسئله، حساسیت سیستم فیل-ترینگ کشور به سایت های دوست یابی و به اصطلاح نت ورکینگ است.این سایت ها از ایتدای پیدایش شان، در ایران محبوبیت زیادی داشته و دارند و همیشه ایرانیان در استفاده از این سایت ها رتبه بالایی داشته اند، و جالب است که با اینکه محتوای این سایت ها صرفا دوست یابی و سرگرمی است، همیشه اینقدر مورد حساست حاکمان بوده اند، و بعد از مدتی که از فعالیت آنها گذشت، و محبوبیتشان به آستانه خطرناکی رسید، مسدود می شوند. سایت هایی مثل orkutو gazzag و نمونه اخیر آنها، facebook از این قبیل سایت ها هستند. به نظر می رسد حاکمیت همانگونه از با اجتماع حقیقی مردم و بحث و تبادل نظر و آشنایی گروه های مختلف با عقاید مشابه، به ویژه در میان نسل جوان، هراسان است، به همین میزان از گرد هم آیی های مجازی افراد، در قالب گروه های بحث و تبادل نظر اینترنتی نیز بیم دارد. فیل-ترینگ سایت facebook با توجه  به امکان دسترسی اسان کاربران این سایت به عکس ها و ودیو ها و اطلاعات به اشتراک گذاشته شده، آن هم در آستانه انتخابات، و البته رفع فیلتر سریع آن، موید همین مطلب است.

کشور ایران تا رسیدن به دموکراسی راه دشواری در پیش دارد. و همه دموکراسی صرفا در انتخابات خلاصه نمی شود. دموکراسی اطلاعات و دموکراسی تکنولوژی، حق استفاده آزادانه از سایت های خبری و اطلاع رسانی، و انتخاب راه و روش مناسب آن نیز، بخش مهمی از ان است.