من نه خیلی موزیک بازم و نه fanمایکل جکسون، و کلا در شرایطی که خواهر و برادران عزیزمان زیر رگبار گلوله جان می دهند، خبر فوت ناگهانی مایکل جکسون خیلی متاثر کننده به نظر نمی رسد، مخصوصا اینکه در این سال های آخر او هم از شکل و شمایل آدمیزاد برگشته بود و هم شهرت و محبوبیت خود را تا حد زیادی از دست داده بود. اما آنچه که مایکل جکسون را مهم می کند و خبر فوت او را، بعد از دو هفته که اخبار ایران در صدر همه خبرگزاری های مهم دنیا قرار داشت، به خبر اول تبدیل می کند، مرگ یک موزیکدان مبتکر بود که کارهای نوآورانه اش همچنان می تواند او را در صدر قرار دهد. شکستن رکورد هایی که او در طول تاریخ از فروش آثارش به جا گذاشته، به راحتی امکان پذیرنیست. موزیک ویدئوهای پرخرج با داستان های جذاب و شیوه رقص خاص او، از او مجموعه ای مبتکر می ساخت که در آن زمان بی نظیر بود، و همچنین شاید او نخستین کسی بود که اشعار اعتراضی با مضامین اجتماعی، را وارد موسیقی پاپ و راک کرد. راهی که بعدا اخلاف او به شکل موسیقی رپ اعتراضی در پیش گرفتند، شاید ادامه همان شعرهای او در حمایت از سیاهان و ساختن دنیایی سرشار از برابری و صلح و آرامش باشد. البته نباید فراموش کرد که یکی از عوامل شهرت مایکل جکسون، حاشیه های زیاد پیرامون زندگی او، از جمله سفید شدن تدریجی رنگ پوست او بود. به هر حال مایکل جکسون، که شاید اگر او را سلطان پاپ بنامند، حرفی به گزافه نگفته اند، امروز از دنیا رفت. او قهرمان سال ها نوجوانی و جوانی خیلی از  پسران و دخترانی بود که امروز در خیابان های ایران فریاد می زنندThey don’t really care about us.